ظفر آدمی اس کو نہ جانئے گا، وہ ہو کیسا ہی صاحب فہم و ذکا جسے عیش میں یاد خدا نہ رہی، جسے طیش میں خوف خدا نہ رہا reckon him not a true man, zafar, be he ever so endowed with wit or acuity; who, in comfort, lets slip remembrance of god, in fury, casts away fear of god.